21 maart: The Rolling Stones’ Sticky Fingers

De LA Liveband die The Rolling Stones’ Sticky Fingers zullen vertolken bij Brothers op 21 maart gaven een mooi interview in Soundz Magazine. Lees hier het volledige interview:

Brown Sugar, Wild Horses, Dead Flowers, Sister Morphine. Zomaar vier monumentale songs van het bijna 50 jaar geleden verschenen legendarische album Sticky Fingers van The Rolling Stones. De plaat met de mooiste hoes aller tijden – die met die echte ritssluiting, vervaardigd door kunstenaar Andy Warhol – is een halve eeuw oud. Prima gelegenheid voor een Nederlandse superformatie om de muziek van precies dat album, en andere bijpassende tracks van The Rolling Stones, eens te herinterpreteren. Bert Heerink: ,,We zijn geen tribute band, wel een verzameling geweldige muzikanten. We trekken de muziek naar ons toe. Jan Akkerman zei: Ik ga die songs natuurlijk wel spelen zoals het eigenlijk moet!”

Tekst: Willem Jongeneelen

De band die met het materiaal van The Stones het theater ingaat liegt er niet om. Onder leiding van gitarist Rob Winter (Kayak, Marco Borsato, Guus Meeuwis) buigt de LA Liveband zich opnieuw op een legendary album. Winter: ,,De basisband is dezelfde als die zich op The Joshua Tree van U2, Brothers In Arms van Dire Straits en vorig jaar nog op Born In The USA van Bruce Springsteen, die laatste met zanger Erwin Nyhoff, stortte. Die platen werden helemaal integraal gespeeld. Sticky Fingers is een totaal andere plaat dan die andere. We kwamen er bij het materiaal van die plaat al snel achter dat het vooral zaak is als band lekker te gaan spelen. Ik bereid alles op dezelfde manier voor als de andere projecten, maar op dat podium kunnen we ook zomaar alles loslaten.”

Bij de stem van zanger Bert Heerink (Vandenberg, Kayak, My Brainbox) denk ik trouwens ook niet meteen aan de klankkleur en timing van Mick Jagger. Heerink lacht. ,,Dat klopt. Ik probeer zaken wel te houden zoals ze zijn. Ik ga niet forceren zoveel mogelijk op Jagger te lijken. Ik zal een middenweg zoeken tussen Jagger en mijzelf. Bovendien zing ik niet alle lead vocalen. The Bombitas zijn deze tournee ook van de partij. Lies Schilp en Inge Bonthond zingen bijvoorbeeld Brown Sugar, maar ook andere tracks. Onze stemmen laten we heerlijk wisselen. Het gaat vooral een muzikaal feest worden, want omdat de plaat te kort is voor een theatervoorstelling zullen er na de pauze nog een pak bij de setting passende hits gespeeld worden. Daar zal bijvoorbeeld Jumping Jack Flash bij zitten. Heerlijk om live te spelen. Bovendien kunnen we het zo licht en zo heavy maken als we zelf willen.”

Bert Heerink noemt de muziek op het centraal staande album Sticky Fingers ‘lamlendig goed’. ,,Pas op: dat bedoel ik positief. Het album klinkt heel slopend en zo is dat ook precies bedoeld. Het studioalbum klinkt alsof het live ergens is opgenomen. Soms met het gevoel ergens aan de rand van de Mississippi zelfs. Geheel vrijblijvend. Dat ‘lamlendige’ gevoel in bepaalde songs maakt het album zo goed. De plaat is ook gemaakt met de inmiddels vlak bij mij in de buurt wonende gitarist Mick Taylor, een bluesjongen feitelijk. Muzikaal klikte het prima met Keith Richards, op persoonlijk vlak lag dat duidelijk anders, zo begreep ik.”

De opnamen van het op 23 april 1971 verschenen Sticky Fingers vonden deels plaats in december 1969 in de Muscle Shoals Studio in Sheffield, Alabama, deels in februari en oktober 1970 in de Londense Olympic en Trident Studios. Alleen de track Sister Morpine (mede geschreven door Marianne Faithfull) stamt al van eerder in 1969. Het album was de voorloper van Exile On Main Street, het nog veel losser tot stand gekomen volgende, en volgens sommigen echte hoogtepunt in de carrière van The Rolling Stones. Rob Winter: ,,Ieder album van de heren heeft zijn plaats in de muzikale geschiedenis. Sticky Fingers is qua composities niet mijn favoriet, maar dit gaat wel een bijzondere, afwijkende versie van het Legendary Albums-concept worden. Vanwege de losheid in de songs, en de gekozen bezetting met Jan Akkerman, kunnen we volop gaan improviseren. Ik zoek wel degelijk de stemmingen van de gitaren van Keith goed uit, maar de avonden zullen onderling behoorlijk kunnen gaan verschillen. De vorm zal een aantal keren per avond in de richting van een jam kunnen gaan.”

Heerink: ,,Veel meer dan The Beatles waren The Stones een echte live band. Keith Richard heeft wel een bijzondere stijl ontwikkeld. Jan Akkerman is echt fan van hem. Al zei hij laatst wel, eigenwijs als hij is, dat hij die songs nu eigenlijk wel gaat spelen zoals het moet. Jan mag ook van Rob Winter zijn plan trekken. Jan speelt trouwens nooit iets twee keer hetzelfde. Rob opereert als bandleider en legt een deken van zekerheid waarop het voor de anderen lekker spelen is. En Jan is Jan. Een speciaal karakter, met een gebruiksaanwijzing volgens sommigen. Dat valt mee, zeker als je leuke dingen met hem doet. Ik zit al tien jaar in My Brainbox met hem en heb nog nooit problemen gehad.”

Rob Winter noemt zichzelf geen wedstrijdgitarist. Er zal geen ego-strijd op het podium tussen de twee gitaristen ontstaan. Wel was Rob positief verrast dat Jan Akkerman direct ja zei op de vraag of hij in dit project met muziek van The Rolling Stones wilde stappen. ,,Later bleek waarom. De nog jonge Jan Akkerman heeft in de jaren zestig regelmatig in Duitsland gespeeld. The Rolling Stones waren toen al een heel grote band en Jan heeft veel oud materiaal destijds al gespeeld. Wat is zelf zo bijzonder aan de band vindt, nog altijd, dat is dat kwajongensachtige. Ik heb de heren een paar keer ontmoet, in de Arena. Het zijn ook op latere leeftijd echte jochies gebleven. Ze waren nog wat aan het dollen en een spelletje aan het spelen toen de intromuziek al liep. Als kinderen moesten ze dat podium op geschopt worden, omdat daarvoor toch 50.000 mensen stonden te wachten. Tien seconden later werd er trouwens wel gewoon met precies de goede lick begonnen.”

Koop hier je tickets voor The Rolling Stones’ Sticky Fingers op 21 maart.

Related Posts